ประวัติทาโรต์ — และทำไมสำรับปี 1909 จึงอยู่รอด

เริ่มต้นเป็นเกม

สำรับแรกที่มีไพ่ตั๋ว (trump) ปรากฏในอิตาลีเหนือราวศตวรรษที่ 15 ในบ้านของชนชั้นสูง ใช้เล่นเกมชื่อตาร็อกกี (tarocchi) — และไพ่ตั๋วที่มีภาพอย่างจักรพรรดิ สันตะปาปา และพระอาทิตย์ ก็เป็นเพียงไพ่ใหญ่ในเกมนั้น

ไม่มีอะไรเกี่ยวกับไสยศาสตร์เลย ภาพวาดมือหรูหราประดับทองรองรับงานอดิเรกของคนรวย ไพ่คือของฟุ่มเฟือย ไม่ใช่ของศักดิ์สิทธิ์

เข้าสู่ฝรั่งเศส และชื่อใหม่ๆ

เมื่อเกมแพร่ไปฝรั่งเศสและสวิตเซอร์แลนด์ ชื่อและภาพค่อยๆ เป็นมาตรฐาน สำรับมาร์กเซย (Marseille) เกิดจากการพิมพ์แบบแม่พิมพ์ไม้ เรียบกว่าสำรับวาดมือมาก และกลายเป็นรูปแบบที่พบมากที่สุดเป็นเวลาหลายศตวรรษ

ถึงตอนนี้ทาโรต์ก็ยังเป็นเกม ไพ่ตั๋วรับบทแค่ไพ่ใหญ่ธรรมดา ไม่ได้แบกความหมายเชิงจิตวิทยาใดๆ

เอแตยา (Etteilla) กับนักอ่านรุ่นแรก

ปลายศตวรรษที่ 18 ชาวฝรั่งเศสชื่อเอแตยาเริ่มกำหนดความหมายเชิงพยากรณ์ให้ไพ่แต่ละใบและเขียนหนังสือแนะนำ เขาไม่ใช่คนเดียว แต่เป็นคนที่ทรงอิทธิพลที่สุดในการแยกทาโรต์ออกจากโต๊ะไพ่และดึงมันเข้าสู่ดินแดนไสยศาสตร์

จากตรงนั้น แต่ละรุ่นเพิ่มชั้นความหมายเข้าไปในสำรับอีกทีละชั้น กล่าวอีกอย่าง การพยากรณ์ไม่ใช่มรดกของสำรับ — มันคือสิ่งที่เติมเข้ามาทีหลัง

ไสยศาสตร์อังกฤษและเวทีปี 1909

ต้นศตวรรษที่ 20 สมาคมไสยศาสตร์ในอังกฤษสนใจทาโรต์ในฐานะระบบสัญลักษณ์อย่างจริงจัง พวกเขาต้องการสำรับที่สัญลักษณ์ลึกแต่ชัดพอที่คนธรรมดาจะอ่านได้ — สิ่งที่สำรับมาร์กเซยไม่มี สิ่งที่พวกเขาสร้างขึ้นจะกลายเป็นหนึ่งในสำรับที่ถูกผลิตซ้ำมากที่สุดในโลก

พาเมลา โคลแมน สมิธวาดสำรับที่เรารู้จัก

ในปี 1909 สำรับที่นำทางโดย A. E. เวตและวาดโดยพาเมลา โคลแมน สมิธถูกตีพิมพ์ สมิธทำสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำ: เธอวาดภาพประกอบไพ่เล็กทั้ง 56 ใบ เปลี่ยนแต่ละใบเป็นฉากที่มีคน มีการกระทำ และมีความรู้สึก

เพราะสิ่งนั้น ความหมายของไพ่จึงอยู่ในภาพและไม่ต้องท่อง มือใหม่มองดาบ 3 แล้วเห็นหัวใจที่ถูกแทงทะลุ มองเดอะมูนแล้วเห็นเส้นทางหม่นใต้แสงจันทร์

ทำไมสำรับปี 1909 จึงอยู่รอด

กว่าศตวรรษต่อมา สำรับสมิธ-เวตยังเป็นรูปแบบทาโรต์ที่ใช้กันแพร่หลายที่สุด ฉบับปี 1909 หมดลิขสิทธิ์และอยู่ในสาธารณสมบัติ — นั่นคือเหตุที่ Arcana ใช้ภาพชุดนั้น เดอะซัน เดอะสตาร์ เดอะมูน: ภาพเหล่านี้เดินทางกับคนนับไม่ถ้วนผ่านฤดูกาลที่ยากลำบาก และยังพูดสิ่งที่ต้องพูดอยู่

จากห้องรับแขกสู่มือถือ

ตลอดศตวรรษที่ 20 ทาโรต์ย้ายจากวงไสยศาสตร์เข้าสู่วัฒนธรรมนิยม: หนังสือพกพา สำรับพิมพ์จำนวนมาก แล้วภาพยนตร์กับดนตรี ทุกครั้ง มีกลุ่มคนใหม่เอาสำรับไปเป็นของตัวเอง สำหรับหลายคน ทาโรต์กลายเป็นกระจกมากกว่าเครื่องดูดวง

วันนี้ภาพสมิธ-เวตอยู่ทุกที่ ส่วนใหญ่เพราะมันเป็นสาธารณสมบัติ และเพราะภาพวาดของพาเมลา โคลแมน สมิธแข็งแรงพอจะยืนด้วยตัวเอง การได้เห็นต้นฉบับเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้สำรับสมัยใหม่จำนวนมากยังสะท้อนเสียงของมันอยู่

ทำไมเรื่องนี้สำคัญตอนคุณอ่านไพ่

การรู้ว่าสำรับมาจากไหนเตือนคุณว่าทุกความหมายเป็นผลผลิตของประวัติศาสตร์ ไม่ใช่ความจริงที่ไม่เปลี่ยน สิ่งที่เราเรียกว่า “ความหมายมาตรฐาน” ของไพ่ถูกเขียนโดยผู้คนข้ามหลายรุ่น นั่นไม่ใช่เหตุผลให้ไม่เชื่อมัน แต่เป็นเหตุผลให้ถือมันเบาๆ

นั่นไม่ได้ทำให้ทาโรต์มีค่าน้อยลง — มันทำให้น่าสนใจกว่า คุณได้รับอนุญาตให้อ่านสำรับในแบบของตัวเอง ตราบใดที่ยังซื่อสัตย์กับคำถามที่พกมา

ไพ่คือภาษา และภาษาเปลี่ยนตามคนที่พูดมัน